Η ηπατίτιδα Β είναι η απειλή 350-400 εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, που πάσχουν συμπτωματικά ή είναι απλοί φορείς του ιού,  ενώ είναι δυνητική απειλή για τον υπόλοιπο πληθυσμό, καθώς μεταδίδεται με σεξουαλική επαφή, μολυσμένο αίμα, βελόνες, ξυραφάκια και άλλους «ύπουλους» τρόπους μετάδοσης.

Οι χειρότερες εξελίξεις της ηπατίτιδας Β είναι ο καρκίνος του ήπατος και η κίρρωση. Μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχουν οι άνδρες, όσοι πίνουν οινοπνευματώδη (περισσότερο από 400 κ.ε. κρασί ή περισσότερο από ένα ποτήρι σκληρού οινοπνευματώδους ποτού) και οι καπνιστές. Έτσι από τους φορείς του ιού το 1/3 θα αναπτύξουν κίρρωση και καρκίνο.

Περισσότεροι από δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν μολυνθεί από τον ιό. Οι ανθρώπινες ζωές που χάνονται κάθε χρόνο εξαιτίας του ιού της ηπατίτιδας Β, ανέρχονται σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας στο ένα εκατομμύριο. Ο ιός της ηπατίτιδας Β ευθύνεται για το 80% των καρκίνων του ήπατος και είναι το δεύτερο πιο συχνό καρκινογόνο μετά τον καπνό. Επίσης ο ιός της ηπατίτιδας Β είναι 100 φορές πιο μεταδοτικός από τον ιό του AIDS και μπορεί να προληφθεί με εμβολιασμό.

Στην Ευρώπη υπολογίζεται πως 14 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν χρόνια ηπατίτιδα και κάθε χρόνο μολύνονται ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Περίπου 36.000 χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο λόγω του ιού.

Η εξέταση αίματος με την οποία βρίσκεται αν κανείς έχει ηπατίτιδα ή αν είναι φορέας της, είναι το «αυστραλιανό αντιγόνο» ή αλλιώς HBsAg. Ένα άλλο αντιγόνο που, όταν βρίσκεται θετικό, υποδηλώνει πολύ μεγάλη μεταδοτικότητα, είναι το HBeAg. Αυτό το αντιγόνο ανιχνεύεται κυρίως στη φάση που το ανοσοποιητικό σύστημα δεν έχει «εντοπίσει» τον ιό, με συνέπεια αυτός να πολλαπλασιάζεται ανεξέλεγκτα με πολύ μεγάλους ρυθμούς. Σταδιακά το ανοσοποιητικό σύστημα δραστηριοποιείται και παράγει αντισώματα εναντίον του ιού, οπότε ελαττώνεται το HBeAg, μέχρι να εξαφανισθεί τελείως.

Ο ιός της ηπατίτιδας βρίσκεται σε μεγάλες συγκεντρώσεις στο αίμα ασθενών που πάσχουν από οξεία ή χρόνια ηπατίτιδα Β και σε μικρότερες συγκεντρώσεις στο σπέρμα, τις κολπικές εκκρίσεις, το σάλιο, τον ιδρώτα, τα δάκρυα και το γάλα. Ο ιός μένει σταθερός για 6 μήνες σε θερμοκρασία δωματίου και δεν καταστρέφεται από το οινόπνευμα. Επομένως η ηπατίτιδα μπορεί να μεταδοθεί με μετάγγιση αίματος, μολυσμένα ξυραφάκια, μολυσμένες βελόνες, τρύπημα αυτιών, μανικιούρ, πεντικιούρ, τατουάζ, ερωτική επαφή και από τη μητέρα στο παιδί κατά τη γέννηση. Ο κίνδυνος από μεταγγίσεις αίματος ήταν μεγάλος (50%), τότε που επιτρεπόταν η αιμοδοσία με αμοιβή. Σήμερα ο κίνδυνος έχει τόσο μειωθεί, ώστε υπολογίζεται σε 1 μετάδοση στις 63.000 μεταγγίσεις αίματος. Στην περίπτωση της περιγεννητικής μετάδοσης της ηπατίτιδας (από μητέρα σε παιδί κατά τον τοκετό) η καισαρική τομή δεν μειώνει τον κίνδυνο μόλυνσης του βρέφους, γι αυτό και δεν συστήνεται. Θεραπεία του βρέφους αμέσως μετά τη γέννηση, είναι αποτελεσματική σε ποσοστό μεγαλύτερο από 90%.

Παρ όλο ότι ο ιός της ηπατίτιδας έχει ανιχνευτεί σε σωματικά υγρά όπως τα ούρα, τα δάκρυα, το σάλιο και το γάλα, η μετάδοσή του με τέτοια υγρά δεν έχει αποδειχθεί. Έτσι δεν υπάρχουν πειστικές ενδείξεις ότι ο ιός μπορεί να μεταδοθεί στοματικά (φιλί).

Μητέρες με θετικό αυστραλιανό αντιγόνο μπορούν να θηλάζουν, εφ όσον τα νεογνά τους έχουν εμβολιασθεί.

Στις ανεπτυγμένες χώρες ο πιο συχνός τρόπος μετάδοσης του ιού είναι οι σεξουαλικές σχέσεις με πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους.

Στη χώρα μας μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχουν τα παιδιά της σχολικής ηλικίας, οι έφηβοι και οι νεαροί ενήλικες.

Τα γεγονότα που βελτίωσαν τα στατιστικά της ηπατίτιδας Β είναι η παρασκευή του εμβολίου, οι συστηματικές εξετάσεις στις εγκύους, οι συστηματικοί εμβολιασμοί στα παιδιά, οι αλλαγές στον τρόπο ζωής που προκλήθηκαν από το φόβο του AIDS και η καθιέρωση χρήσης συριγγών μιας χρήσεως από τοξικομανείς.

Όμως οι αθρόες μετακινήσεις οικονομικών μεταναστών, αυξάνουν και πάλι τα ποσοστά ηπατίτιδας Β σε χώρες που πριν είχαν χαμηλή ενδημικότητα.